Visuallll ALIVEEE!!!!

27.04.2007 22:47 Day 17

ไม่ค่อยปกตินัก....

ซวยซ้ำซวยซ้อนซวยซ่อนเงื่อน...

ซวยเว่อร์ ถึงได้ไม่ปกติ...

......พายุพัดเย็นดี........

นึกถึงเพลง Shinai ของ Romioromen

หน้าร้อนที่ชอบ กำลังหมดไปอีกแล้ว....

ถึงจะบ่นเพราะร้อน แต่มันก็ดีกว่าทุกฤดู...

ฤดูฝนที่เย็นดี แต่แฉะ...และต้องไปสู้รบกับเทอมใหม่...เรื่องบ้าๆ

ฤดูหนาวที่ต้องสู้รบกับเทอม2...ไม่ชอบอากาศหนาว...

ยังไงก็ยังไม่เข้าใจ...ความรู้สึกที่ว่า

อะไรก็คลี่คลายได้....

จะให้รู้สึกยังไงนะ ถ้าตอนนั้นปัญหามันทุบตีเข้ามา...

ถึงมันจะคลี่คลายได้ มันยังมีอีกทางที่ว่า "ผ่านไปแบบเน่าๆ".....

เบื่อ.....อยากไปเลี้ยงควายแถวทิเบต.....

สงสัยจะหวังสูงไป....งั้นเป็น...ก่อนตายขอไปทิเบตดีกว่า...

"โปรดจำไว้นะ...หากแม้ต้องตายลงซักวัน"

"สุดท้ายผู้ที่จะอยู่เคียงข้างข้า...ก็คือท่าน.."

ร่างบางที่ลืมตาอยู่ซักพักหนึ่งแล้ว เริ่มลุกขึ้น...พร้อมกับนึก...

ฝันอีกแล้ว..

ฝันแบบนี้...

ฝันที่ต้องทรมาน เพราะไม่สามารถทำอะไรได้...

.....ท่ามกลางเสียงอันโกลาหลวุ่นวาย ของการต่อสู้และสาปแช่ง......

.....เสียงกระทบกันของดาบ...เหล่าคนชุดดำ ที่เรียกกันว่า ชิโนบิ....

......ภายในห้องหนึ่งของปราสาท......

......ภาพที่ตนกำลังถือมีด แทงลงไป ในหัวใจของอีกคนหนึ่ง....

......เมื่อมองผ่านเงาของประตูบานเลื่อนกระดาษแล้ว.....

.....เหมือนภาพวาดของอ้อมกอด ที่ร่ำไห้ต่อกาลเวลา.....

.....ชายแขนของกิโมโนตัวยาวสีแดง และลายซากุระสีอ่อน.....

.....ซึ่งตอนนี้เปรอะด้วยเลือดจากผู้หนึ่ง และจากน้ำตาของตนเอง....

.....รอยยิ้มของคนที่รักตนเท่าชีวิต และเลือดของคนผู้นั้น....

.....ร่างโปร่งในชุดดำ แบบเดียวกับเหล่าคนด้านนอก กำลังยิ้มให้ตน...

"ท่านไม่ผิดหรอก ท่านหญิง...ข้ายินดี ถ้าสิ่งนี้..ชีวิตของข้า จะทำให้ท่านสุขสบาย"

"แต่ข้าไม่ได้อยากให้มันเป็นเช่นนี้..ข้า...ข้าแค่ต้องการอำนาจ..เพียงเท่านั้น.."

"บัดนี้แล้ว นี่คงเป็นทางเลือกสุดท้าย แต่ข้าก็ยินดี.."

น้ำตาที่พรั่งพรูออกมาเรื่อยๆ ทว่ากลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาของตน แต่ในความรู้สึก กลับเจ็บปวด จนผู้ที่ไม่เคยสัมผัส ไม่มีวันเข้าใจได้

"ข้า เคยบอกไว้แล้วใช่หรือไม่ ท่าน จะอยู่เคียงข้างข้า ในวาระสุดท้าย"

"แต่ข้าไม่เข้าใจ....เหมือนกับว่า เจ้าไม่ใยดีแม้จะเป็นเช่นนี้ก็ตาม"

"สนสิข้าสน...ทว่าท่านเพียงยังไม่เข้าใจมัน...คำพูดของข้า"

"ลาก่อน...มันเกินกำลังที่จะยื้อต่อไป ของข้าแล้ว"

"แล้วเราจะพบกันใหม่ ที่ใดซักแห่งนะ ท่านหญิง"...

หลังจากที่ทบทวนความฝัน จึงรีบลุกจากเตียง และแต่งตัวไปโรงเรียน...

......

ผมดำยาวประมาณเอว ที่ไม่ค่อยได้รวบหรือจัดแต่ง และไม่ไว้ผมม้าที่ใครๆพูดว่าน่าจะมี

หน้าตาก็ไม่ได้ดีเลิศหรือแย่นัก เรียกได้ว่า ธรรมดาและไม่สะดุดตา รูปร่างไม่ได้ผอมมากๆแบบที่วัยรุ่นมักจะเป็นกัน ดูมีเนื้อเล็กน้อย ทว่าผิวกลับขาวจัด จนดูเหมือนซีด

คางุยะ โอริน....ปีนี้ 16 แล้ว

เมื่อออกจากชานชาลาและเดินมาได้ซักพัก ก็ถึงโรงเรียนใหม่ของตน...

'...ช่างเป็นโรงเรียนที่ครึกครื้นจริงๆ...' คิดดังนั้นเมื่อเห็นเหล่านักเรียน เล่นกีฬา พูดคุย ส่งเสียงเอะอะ เดินกันอย่างขวักไขว่แต่เช้า

ตนเองก็ไม่รู้จะไปไหน จึงเดินไปยังห้องของตน คิดจะหาที่นั่ง เนื่องจากเป็นวันเปิดเทอมวันแรก จึงคล้ายๆกับคนอื่น นั่งไปก่อนซักทีนึง...

ทว่าเมื่อเดินผ่านสนามอีกด้าน ที่อยู่ฝั่งตึกของตน....

สายตาพลันเหลือไปเห็นอะไรเข้า...

ความทรงจำที่ถูกปิดเอาไว้ เมื่อนานมากแล้ว พรั่งพรูเข้ามา

คนในชุดดำ....ที่ตนเคยเห็น จากที่ใดซักที่อันไกลโพ้น...บัดนี้กลับมาปรากฏตรงหน้า...

ตนเองก็ไม่รู้ว่า ยืนอยู่แบบนั้นนานเท่าไหร่ สัณญาณบอกเวลาดังขึ้น เมื่อได้สติ จึงเดินไปที่ห้องของตน แบบไร้ความรู้สึก...

จนเมื่อมีการขานชื่อแล้วนั่นแหล่ะ ตนถึงได้ลืมเรื่องนี้ไป....

แต่มันถึงเวลาแล้ว ที่กาลเวลา จะพิสูจน์คำพูดของผู้ซื่อสัตย์คนหนึ่ง...

และมันก็ถึงเวลา ที่อีกคนหนึ่ง ต้องชดใช้กรรม....